Dus hoe was de eerste week in Suzhou eigenlijk?

Wel, euhm, het was fantastisch tot nu toe! Ik zal eens een kort (lees: eerder lang, dus wees voorbereid) verslagje van de week maken, maar voor wie nog meer algemene indrukken van Shanghai wil, kan bij Anneleen terecht.

Dus maandag vertrokken Joke en ik naar Suzhou om op prospectie te gaan en ons in te schrijven. Na wat rondsukkelen op de campus vonden we toch het gebouw waar we moesten zijn en schreven ons dus in. Tip: zoek de andere buitenlanders in een lange rij! Daarna besloten we om ook een kot te regelen. De vrouw die dat regelde (“You can call me Joanne”) vond dat we buitengewoon goed Chinees spraken en stelde prompt voor dat we aan een andere college gingen studeren, die van literatuur. Joke en ik bleven echter nuchter en zeiden dat we eerst wel eens de test gingen afleggen die ons in een bepaald niveau zou plaatsen. Ze vond het goed en gaf ons onze sleutels dan maar.

Toen we aankwamen op mijn kot (na wat Chinese bureaucratie) bleek ik echt een supergroot kot te hebben, voor twee mensen. Mijn roommate zou Claudius heten en uit Oostenrijk komen, maar zelfs nu wanneer ik dit schrijf, heb ik daar eigenlijk nog steeds geen flauw idee van want hij is nog steeds niet aangekomen – en zal ook niet meer komen, hoera voor privacy! Mijn kot was echter wel heel vuil, dus dat stond een van de eerste dagen op het programma. Ik denk dat ik zo’n vier uur gekuist heb hier en ik vind dat het hygiënisch niveau al gestegen is van 3/10 naar 6,5/10. Dat wil dus zeggen dat ik dit weekend nog eens over de grond moet gaan. Hieronder enkele foto’s van het bezoek aan mijn (toen nog vuile) kot en hoe droef Joke was toen ze de grootte ervan zag!

This slideshow requires JavaScript.

Vervolgens gingen we naar Jokes kamer en omdat we daarna nog wel wat tijd hadden voor we de trein terug moesten nemen naar Shanghai om afscheid te nemen van Tessa en Anneleen, besloten we om die dag de test te doen. Wie uit Leuven komt (en daar sinologie studeert, nvdr) hoeft niet bang te zijn voor de gevreesde placement test. Het geschreven deel bestond uit vier A3-bladen, waarvan het eerste zowat de eerste maand van Chinese studie ooit bedroeg en het laatste wel wat uitdagend was. Er was ook een mondeling gedeelte, waar ik voor het eerst bij een mannelijke Chinese leraar “examen” moest afleggen. Op een bepaald moment werd hij echt uitzinnig over ons niveau – Joke zat naast mij, maar hij kon haar eigenlijk helemaal niet horen. Toen ik vroeg wat zijn achternaam was en hij Tao陶 antwoordde, waarop ik vroeg of dat de Tao van de dichter Tao Yuanming 陶渊明 was, bleek dat het kantelmoment om mij naar de bazin van het Chinees hier (de lokale Zhao 赵) te sturen om een extra blad voor te lezen en een extra schrijfexamen te nemen. Het was wel wat awkward, maar kwam allemaal goed, want toen we ons schrijfexamen verder afmaakten beneden, kwam mevrouw Lu (de lokale Zhao) overleggen met de andere docenten over hoe goed wij tweeën uit België wel niet waren!

We weten ook wel dat ze ons wat overschatten en de volgende dag, toen we terug waren uit Shanghai, bleek Joke in niveau 4 te zitten en ik mocht kiezen tussen 4 (dus met Joke) of 5 (met 4à 5 Koreaantjes). De keuze was snel gemaakt en ik koos voor 4, want ik denk dat we in Leuven eerder goed worden getraind in spreken en luisteren (het echte communicatieve Chinees) en dat lezen misschien nog wat meer in de kinderschoenen staat…

Anyway, de volgende dagen besteedden we aan matrassen kopen (check!), want je slaapt hier anders – en eigenlijk nog steeds – gewoon op planken; bankrekening openen (check!); plaatselijke simkaart (check!); straat- en restaurantvoedsel proeven (check!); kamer kuisen (check!); kleren wassen + drogen (check!) en naar onze eerste lessen gaan (check!).

Aldus, het vak Hanyu 汉语 (“Chinees” voor de vrienden) wordt gegeven door mevrouw Yang 杨. Het is echt een vriendelijke vrouw en het eerste wat ze deed, was haar nummer geven en ook e-mailadres. Merk op, hier is geen toledo, of toch niet dat wij weten, en de leerkrachten geven elk hun eigen hotmail/yahoo adres. Omdat de jongens zwaar in de minderheid waren (zo’n 6/25) moesten zij zich eerst voorstellen. Daarna begon de les. We gebruiken hier een boek dat we ook in Leuven gebruikten, maar dan een hoger niveau: New Practical Chinese Reader level 5. Daardoor kenden Joke en ik het systeem ook al wel dat het boek gebruikt. Daarna volgde de activiteit die we waarschijnlijk nog wel het meeste gaan doen dit jaar: herhalen, herhalen en nog eens herhalen. Beeld je het lemma “hurriedly” (congcong 匆匆) in en dan een klas van 25 die echt minstens zes keer de lerares herhaalt (congcong congcong congcong congcong...  you get the picture). Vandaag was de tweede les van haar en ze herinnerde zich mijn Chinese naam nog (Sima Zhi 司马智, waar dat vandaan komt is voor een andere keer) én kregen we alweer complimenten over onze uitspraak. Even goed als wij zijn denk ik ook twee Russische meisjes (van wie één meisje een Chinese naam draagt die ‘Sneeuwwitje’ betekent). Daarentegen is er ook een Koreaanse jongen, wiens naam ik nu alweer vergeten ben, maar die echt sukkelt met zijn uitspraak, maar blijkbaar toch veel verstaat. Yang laoshi (laoshi is leraar/lerares) zegt dan prompt tegen hem dat hij nog een lange weg te gaan heeft met zijn uitspraak, maar toch wel leraar zou kunnen worden terwijl Joke en ik daar dan met een verbaasde blik zitten omdat hij echt onverstaanbaar klinkt.

Dan hebben we nog een andere les gehad op donderdag: shitingshuo 视听说 (“kijken luisteren spreken”, een drie-voor-de-prijs-van-één-les dus. Wow, dat zijn veel streepjes in één woord.) Dat wordt gegeven door Han 韩 laoshi die alweer mij als één van de eersten liet spreken (komt het door mijn blonde manen?). De fragmenten zijn, in tegenstelling tot de nieuwsberichten die we te zijn krijgen in leuven, afkomstig uit een “top comedy series”: Jia you ernü 家有儿女 (Home with kids). De papa lijkt heel hard op de Chinese Chris van de Durpel (Joke denkt zelfs dat hij dat echt is, maar ik ben toch moeilijker te overtuigen ^^).

Ik heb geteld hoeveel keer we de fragmenten hebben bekeken. Het voorwoord duurde 1 minuut en 15 seconden en dat hebben ZEVEN keer bekeken. De Koreaanse jongen (die we onder elkaar Ouzi noemen, omdat dat de manier is waarop hij ‘erzi’ uitspreekt) begreep het allemaal wel zenne… Maar de klas begreep hem dan weer niet. Het volgende fragment duurde ook ongeveer 1 minuut en hebben we ‘slechts’ vier keer bekeken.

Zo, ik hoop dat ik met deze post iedereen wat gerust heb gesteld na een week radio/webstilte en laat maar wat commentaren achter als je nog meer wil weten of je vernuftige gedachten wil delen met de rest van de wereld/iedereen die deze blog leest/ eigenlijk gewoon mezelf.

Warme doch ge-airconditionede groetjes uit Suzhou!

5 thoughts on “Dus hoe was de eerste week in Suzhou eigenlijk?

  1. Awel Thomas, je hebt dat goed gezegd. Vooral je ‘blonde manen’ geven zeker en vast de werkelijkheid weer!
    En het vieze, vuile kot stimuleert je enkel om een echte huisman te worden, muahaha! Is jouw frigo ook beschimmeld? Hihi :p
    Nog veel plezier ginder! Maar dat zal er zeker niet aan mankeren zeker🙂

    • Nee, eigenlijk is de ijskast het enige wat er enigszins proper uitzag. Natuurlijk moet ik dat wel nog wat uitkuisen voor het gebruik. Al had ik stiekem gehoopt dat mijn afwezige kotgenoot toch zou komen en niemand minder dan Mr. Proper zou blijken te zijn. Ach ja, je kan niet alles hebben zeker? :p

  2. Bravo voor jullie allebei, geniet van de buitenlandervaring! En knap dat je die kot-viezigheid wegkreeg… Dettol meegenomen? Succes ginder!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s