Leven als … in Suzhou

In de vorige post kon je lezen hoe we een tweede (en eigenlijk ook derde) berg beklommen, maar vóór het zover was, deden we nog enorm spannende dingen met onze tijd in Suzhou. Een thematisch overzichtje van wat er na Huangshan gebeurde:

3 mei 2013: Bezoek aan Ouyuan 偶园 en Dongwuyuan 动物园

Op een zonnige namiddag ergens in het semester besloten Joke, Katrin en ik een bezoekje te brengen aan Ouyuan, ofte “Couple’s Garden”, één van de kleinste tuinen van Suzhou, maar daarom niet minder mooi. En blijkbaar is dit de tuin die het dichtst bij onze universiteit ligt, we moesten enkel naar de hoofdcampus wandelen, de poort uitgaan en de straat oversteken en we waren er al in de buurt. Ernaast gelegen is de Dongwuyuan, in het Nederlands zoveel als “dierentuin”, maar hier toch te begrijpen als een heuse tuin van Suzhou, want ze hebben echt hun best gedaan om de flora te verfraaien. De dieren waren niet in heel erg kleine kooien opgesloten, dus dat viel gelukkig nog mee.

De poort naar Ouyuan

De poort naar Ouyuan

Verjaardagen: Gabriel (10 mei), Shengli (13 mei), Joke (27 mei) en Daniel (18 juni)

Gabriels verjaardag vierden we door eerst goed te eten bij een soort steengrill, daarna karaoke en vervolgens nachtje door in een bar. De volgende ochtend bevonden we ons om zes uur ‘s ochtends aan Jinjihu (Meer van de gouden kip) met als doel de zonsopgang te zien. Dat mislukte, want er was veel mist. Toch een toffe ervaring, want wie overbleef, mocht zichzelf een heuse survivor noemen!

Shengli’s verjaardag brachten we door op Times’ Square, een gebied in Suzhou waarvan Joke noch ik het bestaan van afwisten, maar waarvan ik wilde dat ik het al veel langer kende. Omdat zijn verjaardag op een maandag viel (en omdat we met Gabriels verjaardag al stevig waren uitgegaan), was het een rustige, gezellige avond, die eindigde met een groepje zotten dat terug stapte naar huis. Joke en ik namen een taxi ^^.

The Survivors

The Survivors

Jokes verjaardag kenmerkte zich door een karaoke-avond en een eetavond (net zoals die van mij eigenlijk, hihi). Ik was vooral trots op mijn cadeautje. Ik had namelijk een T-shirt van Suzhou gekocht en daar allerlei mensen (klasgenoten, leerkrachten, vrienden…) van verschillende nationaliteiten ‘Gelukkige verjaardag’ op laten schrijven, met meestal wel succes. Enkele klasgenoten bleken nogal hardleers, maar dat wisten we al uit de lessen zelf. En ook had een leerkracht het bijna verklapt, net zoals toen Joke een Sinterklaascadeautje voor mij had gemaakt.

Ten slotte nog de verjaardag van Daniel (Du Xiaodong 杜晓冬), een Chinese vriend die we kennen van taekwondo en ons trakteerde op avondeten en karaoke! Er kwamen, jammer genoeg voor zijn portemonnee, meer mensen dan hij had uitgenodigd, blijkbaar een gewoonte van de Chinezen… Team buitenland had hem Belgische chocolade cadeau gedaan. Arme Joke, die had voorgeschoten, is echter enkel nog maar door mij terugbetaald. Leuk weetje, Chinezen weten helemaal niet dat een taart dient om op te eten. Integendeel, ze gebruiken het als make-up voor de jarige, die de schoonheidsbehandeling braafjes ondergaat.

Cadeautjes voor Joke

Cadeautjes voor Joke

Slagroomman

Slagroomman

Schol!

Schol!

18 juni: bezoek aan Beisita 北寺塔 en aan het zijdemuseum

Beisita, de Noordelijke tempel pagode, is naar verluidt de hoogste pagode ten zuiden van de Yangtze rivier, zo’n 73 m hoog en telt 9 verdiepen, waardoor je een enorm goed overzicht hebt over Suzhou. En dat was net wat we nodig hadden, op het einde van het jaar: een overzicht over de stad waar we bijna een jaar hadden geleefd en die ons ‘Chinese thuis’ geworden was. Joke en ik konden er naar hartelust herinneringen van het hele jaar ophalen en werden lichtjes triest over het nakende einde.

Ernaast gelegen is het zijdemuseum, dat een overzicht biedt van de zijdegeschiedenis, iets waar Suzhou erg bekend om is. We hebben levende zijderupsen gezien, en ik kan je nu vertellen dat die a) lelijk zijn en b) enorm stinken. Ook waren er lotusvoetjesschoenen. Een leuk museumpje om eens te doen.

Beisita + boeddha

Beisita + boeddha

Taekwondo

Ik heb er al lang niets meer over verteld, maar ook dit semester ben ik taekwondo blijven doen en ik kan nu met trots zeggen dat ik een GROENE GORDEL heb!! Het belangrijkste dat ik heb overgehouden aan Taekwondo zijn mijn Chinese vrienden. Als buitenlander kom je in het begin van het jaar eigenlijk automatisch terecht in de klik van buitenlanders, maar er zijn manieren – zoals lid worden van een club waar vooral Chinezen lid van zijn -, waardoor je wel Chinese vriendjes kan vinden en je Chinees dus kan verbeteren. Maar verbetering van Chinees is niet meer het hoofddoel, wel met hen praten en communiceren, omdat ze echt wel interessant zijn.

Natuurlijk krijg je als buitenlander vaak kansen die Chinezen zelf niet echt krijgen. Zo heb ik Wu Jingyu, de Olympisch kampioene taekwondo, mogen ontmoeten. Die ontmoeting verliep in het kader van een documentaire die één van mijn vrienden aan het maken was over taekwondo, en zou moeten uitkomen in augustus. Ikzelf ben ook verschillende keren geïnterviewd, dus ik ben wel benieuwd naar het resultaat.

Ook heb ik mogen meespelen in een tv-drama, de naam ontschiet me nu even, maar de groepsfoto kan ik wel laten zien:

Taekwondo

Taekwondo

Zo, dat was het voor deze keer. Dus nu vraag ik jullie, heb ik geleefd als koning in Suzhou? Of als iets anders? Hoe ik ook leefde daar, het was goed!

Advertisements

April (I): Pasen, verjaardagen & kiesweken

Vooraleer we echt starten met deze post, een korte uiteenzetting van zowel droeve dingen als heuglijke dingen begin april. Eerst het droeve nieuws: eind maart besloot Joke dat ze eventjes genoeg van mij had en verliet ze mij, voor haar mama! Hoe dat ging, lees je hier. Hoe ik me daarbij voelde, zie je hier:

Verdriet om Jokes vertrek

Verdriet om Jokes vertrek

Het heuglijke nieuws dan: Marlies, een medestudente die dit jaar niet in China zit, kwam me bezoeken in Suzhou. Ik liet haar enkele mooie tuinen zien (Lion Grove (met mooie bomen) en Humble Administrator) en nam haar mee naar lekkere restaurantjes. Het weer was ondertussen volledig naar zomerstand omgeschakeld, dus dat was perfect om de indruk te wekken dat het altijd zo’n weer was hier.

Mooie bomen

Mooie bomen

Het hoofdnieuws dan. In de vorige post werd al stilletjes aangekondigd dat ik het pas deze keer over Pasen zelf zou hebben en voilà, nu is het zover. Dit jaar heb ik Pasen niet gevierd met zoeken naar chocolade eieren in de tuin, maar wel op Tsjechische wijze. Dat houdt in dat we in het weekend voor paasmaandag takken zijn gaan verzamelen, die we nadien hebben gevlochten tot een pomlázka (zie prentje) – oké, toegegeven, Jan de Tsjechische kamergenoot heeft het meeste vlechtwerk gedaan, maar ik stond er niet enkel bij en keek ernaar – waarmee we op paasmaandag trokken naar de kamer van onze Tsjechische vriendin Micha. Die had de andere Tsjechische, Helena, en ook twee Chinese meisjes verzameld in haar kamer ‘s ochtends om ons daar te trakteren op een paasontbijt, met als beloning voor de inspanningen die we weldra zouden leveren mooie beschilderde eieren en sterke alcohol. Beloning voor wat, vraag je je wellicht af. Wel, Jan liet me een Tsjechisch versje vanbuiten leren:

Hody, hody, doprovody,
dejte vejce malovaný.
Nedáte-li, malovaný,
dejte aspoň bílý,
slepička vám snese jiný.
Ve stodole na seně,
tam nám bude vesele…

(Festijn, festijn, wij komen langs; geef ons een beschilderd ei; als je het niet geeft; geef dan een wit ei; de kip zal wel een ander voor je leggen; in de schuur tussen het hooi; zullen wij plezier beleven)

Dat versje moest ik opzeggen terwijl ik met mijn pomlázka de meisjes op hun achterwerk sloeg en hen zo zegende met schoonheid en jeugd. Nadien kreeg ik dus zoals gezegd een koningsmaal en alcohol. Na die toffe ochtendactiviteit trokken we naar de klas waar ik ook mijn leraressen heb ‘gezegend’ met deze Tsjechische verjongingskuur. Het heeft wonderwel gewerkt!

Hody hody

Hody hody

Beschilderde eieren

Beschilderde eieren

Twee dagen later was het tijd voor Katrins verjaardag. Die hebben we doorgebracht in een Japans restaurant dat à volonté was voor de (naar Europese normen) erg schappelijke prijs van 15 euro. Het was echt wel superlekker. Katrin leek ook blij met de reuzachtige schildpadknuffel en het kattenvoer van Whiskas (ze geeft graag katten eten hier op de campus) dat Jan en ik hadden gegeven.

Katrin, Sautta en Shengli

Katrin, Sautta en Shengli

Daarna was het alweer verlof hier in China. Voor de Chinezen betekent 5 april Qingming jie 清明节 (Tomb sweeping festival) en de vakantie errond, maar voor mij betekent 5 april maar één ding: VERJAREN! Op de eigenlijke Qingmingjie (uitzonderlijk 4 april dit jaar) hebben we daarom een daguitstap naar Wuzhen 乌镇 gedaan. Wuzhen staat bekend – of maakt toch op die manier reclame voor zichzelf – als het oudste, nog intacta waterdorp in China. Het was prijzig om binnen te geraken in het mooie gebied, omdat er geen studentenkorting gold, maar vooral het westelijk deel was het echt wel waard. Ik denk dat ik nog nooit zo’n pittoresk waterdorp heb gezien. Het viel me ook op dat daar dus nog echt mensen in wonen! Ik hoop dat die niet elke dag een toegangsticket moeten aanschaffen…

Wuzhen landschap

Wuzhen landschap

Het was al duidelijk dat we voor die dag niet al te veel tijd hadden omdat we ca. 16 uur een bus terug naar huis op moesten. Die hebben we niet gehaald, want alle Chinezen in Wuzhen – het was daar vanwege Qingmingjie echt over de koppen lopen – hadden net dan besloten om allemaal tegelijkertijd op de  baan te komen, wat zorgde voor een gigantische file, van hier tot in Tokyo. We stapten dan maar uit de bus en konden mee met een oude man op een soort driewielermotor met achteraan een bak. Vier buitenlanders (Jan, Helena, Katrin en ik) die vervoerd werden in een tijdelijke taxi, er is niets dat de Chinezen komischer vonden en dus waren we dé sterren van het moment in Wuzhen. De bus hebben we uiteindelijk gemist, maar ik kon er gelukkig voor zorgen dat we toch nog een bus later konden boeken.

Een dag later was het zover: ik mocht mijn 22ste kaarsje uitblazen. De dag zelf zijn we (op aanraden van Joke, die nog eens een appearance maakte) nog eens naar Tiger Hill getrokken, dat voor de gelegenheid helemaal ingekleed was in lentesfeer, met meisjes die op oude Chinese instrumenten tokkelden. De pagode stond er nog steeds (scheef). Waar ik wel van versteld stond, zijn de twee boeddhabeelden die we zagen geconstrueerd worden. Dat gebeurt met grote blokken klei die ze aan elkaar hameren en nadien met andere werktuigen modelleren tot een boeddha.

Voor de rode letters van Tiger Hill

Voor de rode letters van Tiger Hill

‘s Avonds zijn we lekker gaan eten in een van mijn favoriete restaurantjes: Yang Yang! Ik kreeg er fantastische cadeautjes, waaronder: tassen, een waaier, boeken, Belgische pralines (!), een T-shirt, een bokken… Het was echt geweldig. Toppunt was misschien wel de spullen waarmee ik een soort hemelbed/prinsessenbed kon maken + bijhorende accessoires. Onder deze foto’s leg ik uit hoe dat komt.

Cadeautjes!

Cadeautjes!

De scepter, afgebeeld hierboven, heeft te maken met het feit dat ik ben opgekomen als nieuwe preses van Eoos volgend academiejaar. De verkiezingen zijn wonderwel verlopen, dankzij een goede kiesploeg en goede plaatselijke begeleiders. Bij dezen dus nogmaals: bedankt iedereen die activiteiten heeft bezocht en meegeholpen heeft! En met dit heuglijk nieuws sluit ik deze post af! Hoera voor Thomastodont!!

poster

Paasupdate!

Gelukkige derde paasdag! Voor een verslagje van hoe mijn Pasen was, moet je nog wachten tot volgende keer, maar hieronder is een overzicht van de voorbije zes à zeven weken.

Uitkijkend

Uitkijkend

De vorige nieuwsbrief deelde mee dat ik vertrokken was in Hong Kong. Gelukkig zijn we veilig aangekomen in Shanghai, waar het tot onze grote verbazing veel kouder was. Wat we daar deden? Joke verwachtte haar zus en ik besloot om zo gul te zijn om met haar te wachten. Hoe het spannende verhaal van deze twee zussen in in Suzhou verliep, kan je op Jokes blog lezen. Nadien vernam ik trouwens dat mijn gulheid echt geapprecieerd werd en dat Leen, de zus van Joke, vond dat “ik echt lief geweest was”, gevolgd door een verbaasde blik op mijn gezicht, omdat ik dacht dat ik altijd lief was, maar niet dus blijkbaar :p

Maar enfin, we kwamen aan in Suzhou op 9 februari, de vooravond van Chinees nieuwjaar en ik besloot om nog snel naar de supermarkt te gaan. Ik kwam er aan de buitenkant een klasgenoot tegen die me wist te vertellen dat de supermarkt om 18 uur sloot en het was toen kwart voor vijf en dat ze al een kwartier niemand meer binnenlieten. Ik dacht vervolgens bij mezelf om het spreekwoord “met alle Chinezen, maar niet met den dezen” eens uit te testen en inderdaad, na uitvoerig smeken – ja, ik weet hoe je op een zeer erge manier kan smeken in het Chinees, want ik heb dat in één van mijn Chinese drama’s geleerd – mocht ik toch wel niet binnen zeker?!

Chinees nieuwjaar heb ik niet op bezoek bij Chinezen zelf geleerd, zoals veel andere klasgenoten hier in China, maar op een manier waar ik eigenlijk wel naar smachtte voor andere feestdagen zoals nieuwjaar: tv-kijkend in mijn bed met snacks! We weten ondertussen dat Céline Dion het een eer vindt om in China op te treden en dat ze ‘jasmijn’ in het Chinees kan zeggen en zingen. Later die avond barstte de hel los – vuurwerk overal, verschillende uren non-stop. Mooi om te zien, maar na een uur kijken heb je daar eigenlijk wel genoeg van gezien.

De rest van de wintervakantie verliep rustig. Ik kon bijslapen (lees: lekker luieren) in de namiddagen en eigenlijk gewoon mijn goesting doen, vakantie in de puurste betekenis van het woord. Behalve natuurlijk die ene nacht (19 februari) dat het om vier uur ‘s ochtends keihard bliksemde en een boom op nog geen tien meter voor mijn kot geraakt werd en de volgende ochtend alles sneeuwwit zag – ik zeg sneeuwwit omdat er plots sneeuw lag – en de boom gespleten was.

Gebroken boom

Gebroken boom

Dat was ook de periode dat ik een roommate kreeg: Jan uit Tsjechië. Met alle exotische namen die ik hier al gehoord heb, was ik stomverbaasd dat ik de normaalste naam van België hier bij mij in de kamer kreeg. Zdenek Stybar kende hij niet (ook niet toen ik dat ‘juist’ probeerde uit te spreken), maar verder is hij echt wel een mr. nice guy. Hij heeft trouwens ook een blog!

Enkele dagen later zijn we naar de Confuciustempel in Suzhou geweest en de Canglangtuin. Ik had verwacht dat de Confuciustempel (fuzi miao 夫子庙) meer indruk ging maken dan dat hij deed. Het was meer een gebouw, waar ooit Confucius vereerd werd en dat nu een beetje vervallen was en eigenlijk vooral dienstdeed als rommelmarkt. Spijtig, spijtig…

Thomas en Confucius

Thomas en Confucius

De Canglang tuin (canglang ting 沧浪亭) anderzijds was wel de moeite. De lente deed zijn best om door te breken, wat hier en daar voor bloesem zorgde – op het moment van schrijven is het bijna zover dat OVERAL bloesem is, dus we doen ons best om voor prentjes te zorgen. Speciaal kenmerk van deze tuin: één buitenmuur is vervangen door een waterpartij (gracht/meertje), waardoor de makers van de tuin de illusie wilden wekken dat de tuin voor eeuwig doorliep en niet enkel een oase van rust en schoonheid in de stad is. Redelijk geslaagd, zou ik zo zeggen.

Intrede van de lente

Intrede van de lente

Daarna begon het tweede semester, waar ik nu al vijf weken les heb gehad. Ik zit in het vijfde niveau. Lezers met een goed geheugen zullen nog wel weten dat ik in het begin mocht kiezen tussen vier en vijf, en toen voor vier heb gekozen. Wel, ik ben nog steeds blij met die keuze, want er is gewoon geen zesde niveau, omwille van de weinig mensen! Dus eigenlijk zit ik toch nog in het hoogste niveau. De mensen komen grotendeels ook uit mijn klas van vorig semester + de andere klas + enkele ‘blijvers’. De lessen zijn nog steeds vrij leuk, onze docente van Chinees, Yang Hui 杨慧, en die van kijken-luisteren (maar niet meer spreken), Han Rong 韩蓉, geven ons nog altijd les, aangevuld met een spreeklerares die mijns inziens misschien beter bij haar leest had kunnen blijven, want ze interpreteert het vak ‘spreken’ vooral als spreekoefening voor zichzelf…

Ik volg dit semester ook nog een filmles, waarin we films kijken en de les erna bespreken (maar daar ga ik niet naartoe 😀 ) en een les ‘lezen op gevorderd niveau’. Dat laatste doe ik vooral omdat ik eind april mee ga doen aan HSK (Hanyu shuiping kaoshi 汉语水平考试). Mijn vorige succesvolle deelname dateert al van 2010, toen ik voor niveau 3 slaagde. Na drie jaar moet 5 dan geen probleem zijn zeker, ware het niet dat het minstens 4 keer zoveel woordjes zijn en ik dus nog wel wat moet studeren ervoor :p

Wat hield me nog bezig de afgelopen weken? Wel, we (= Tsjechische Micha, Jan en Helena en Belgische Joke en Thomas) zijn naar Mudu 木渎 geweest, een waterdorpje dat dus gewoonweg met de metrolijn (die ene die we hebben) bereikbaar is en leeft van het toerisme die er oud uitziende gebouwen met zich meebrengen (inclusief optie om foto’s te laten trekken in Qing-dynastiekleren). We hebben daar enkele tuinen gedaan en wat sfeerfoto’s getrokken. Ik wil er nog eens teruggaan, want er was een berg daar – voor Belgen is alles wat een beetje boven de horizon uitkomt een berg – en die wil ik ook nog beklimmen! Tijd voor sfeerfoto’s, want een beeld zegt meer dan duizend woorden, (waar we er achtenvijftig boven zitten!)

Gracht

Gracht

De Belgische delegatie

Amper vier dagen na het vorige avontuur in Hainan verwachtte ik hoog bezoek: een delegatie uit België, bestaande uit ons mama en Yort! Ik had een hele planning uitgestippeld in die vier dagen dat ik terug was in Suzhou (daarnaast heb ik ook mijn Augiasstal uitgemest, keeping up appearances :p ).

Het was dus op een koude zaterdagochtend dat ik de bus nam naar Pudong, de internationale luchthaven van Shanghai. Jawel, je leest het goed, er is een buslijn rechtstreeks naar Pudong! Na een busrit zo’n tweeënhalf uur kwam ik aan en schoot lichte paniek me te binnen, want het vliegtuig was al tien minuten geland. Niet getreurd, ik kon nog steeds netjes een kwartier op mijn gasten wachten. Uit de gate kwam Yort als eerste over de “eindmeet” heen, waardoor ik verwonderd was – waar was mijn mama? – en ook tegelijkertijd ontzettend blij. Mama had een lichte vertraging van zo’n halve minuut, maar kwam gelukkig ook goed bij mij terecht. Het weerzien was waarlijk geweldig!

We namen de bus terug en dan nog een andere bus en dan Yort inchecken in mijn hotelkotkamer en dan mama inchecken in My Hotel (de naam van haar hotel) en vervolgens toerist spelen. Ik had besloten om ze als eerste Shantangjie te laten zien. Trouwe lezers weten ondertussen al dat dit een pittoresk straatje is dat het oude Suzhou zou moeten weerspiegelen. Door de Starbucks bij de ingang valt er wel wat aan die ouderdom te twijfelen, maar ze vonden het in ieder geval prachtig (en ik ook). Na deze mooie attractie konden we met z’n drieën genieten van het beste restaurant dat ik hier in de buurt ken – Yangyang 洋洋. Voor wie zich ooit in Suzhou bevindt, het is te herkennen aan het grote bord “Recommend by Lonely Planet“, tevens mijn favoriete reisgids.

De Slang van Shantangjie

De Slang van Shantangjie

De volgende ochtend had ik een pittige wandeling voorzien naar de mooiste plekjes in Suzhou. We vertrokken vanuit My Hotel naar de hoofdcampus van mijn universiteit (= de straat oversteken), gevolgd door Pingjianglu (een levendig straatje naast een riviertje) en daarna twee tuinen: de Lion Grove Garden (shizi lin 狮子林 ‘Bos van Leeuwen’) en de Humble Administrator’s Garden (zhuozheng yuan 拙政园 ‘Tuin van de Nederige Bestuurder’). De Shizi lin was veruit de mooiste, met talrijke rotsformaties die leeuwen moesten voorstellen (en daar soms, met een beetje fantasie, inderdaad nog wel op leken). Blijkbaar maken ze die rotsen door die in het Taihu-meer 太湖 (voor sinologen: dit is een pleonasme à la Yuyuan-garden 豫园) te leggen. De Humble Administrator was anderzijds compleet verschillend: dit is de grootste onder de tuinen in Suzhou en is eigenlijk een park op zichzelf met zigzaggende weggetjes over een vijver. Het heeft ook wel iets. Daarna ontdekte ik dat het gratis Suzhou Museum naast de Zhuozheng yuan ligt en dus gingen we daar ook even een kijkje nemen. De architectuur van het gebouw vond ik interessanter dan de collecties, maar ik wil er nog wel eens terugkeren om alles onder de loep te nemen. Het avondeten dat ik gepland had was samen met Joke hotpot (huoguo 火锅) te gaan eten in onze favoriete hotpotplaats. Het was lekker!

Zhuozhengyuan

Zhuozhengyuan

De dag erna zijn we naar Oushang (Auchan) gegaan om daar donuts te eten bij Dunkin’ Donuts en daarna naar de boekenwinkel van Guangqianjie zijn geweest. De Belgische delegatie leek er haar ding niet te vinden en dus hebben er maar ene gepakt in de Starbucks als troost. De avond stond niet in het teken van België, maar van Japan: mijn klasgenoot en vriend Youmi had die avond het door ons geplande afscheidsetentje in Yangyang (het restaurant van de eerste dag). Nu ik dit schrijf, is het nieuwe semester al begonnen, en ik mis hem wel een beetje soms in de klas…

Youmi en ik

Youmi en ik

De volgende dag was het alweer de laatste dag in Suzhou. Om dat te vieren (?) hebben we de Master of Nets Garden (wang shi yuan 网师园) bezocht, die eigenlijk echt superdicht bij mijn universiteit ligt. Ik denk dat dit de kleinste tuin is in Suzhou en dat zorgde dus ook wel voor een mooi contrast met de andere twee. De tuinen die we bezocht hebben zijn alledrie typisch maar toch ook compleet anders. Erna was het tijd om naar Shanghai te vertrekken, waar we aankwamen in een echt luxehotel voor een normale prijs. We hebben die avond superlekkere pizza gegeten.

Nog een dag later hebben we het gratis Shanghai Museum bezocht. Ik denk dat de delegatie het meest onder de indruk was van de etnische maskers. Daarna staken we de drukke straat over onder naar de Planning Hall, wat ze ook wel tof vonden. ‘s Middags lunchten we zowaar in een nogal verborgen Fritkot!! In de namiddag op de vroegere hippodroom die nu People’s Square heet, zijn we gewandeld naar de Bund. Na die escapade zijn we de naar de nieuwere overkant gegaan via de veel-te-duur-voor-wat-het-isse Bund Sightseeing Tunnel en zijn we gaan eten in een restaurant dat in mijn Lonely Planet stond.

Fritkot!!

Fritkot!!

De laatste dag van januari was het tijd voor wat moderne kunst in het MOCA (Museum of Contemporary Art) van Shanghai. Ik ben vergeten welke twee artiesten er hun werk tentoon stelden, maar ik vond het wel interessant om eens Chinese moderne kunst te zien. En in tegenstelling met de moderne kunst, was het in de namiddag tijd voor de Yuyuan-garden 豫园 (cf. supra). Deze tuin had ik al eens bezocht in september, maar ook nu was hij nog steeds even indrukwekkend, vooral met de nieuwjaarsversieringen. Onderweg naar de Yuyuan hebben we ook nog de Confuciustempel bezocht, waar we een soort theeceremonie hebben gedaan (zonder aankoopverplichting). Eigenlijk hebben we die dag een wandeling die ik had uitgestippeld voor augustus omgekeerd afgewandeld.

Portret of Mao

Portret of Mao

Onze laatste volledige dag hebben we gespendeerd aan eerst zoeken (zonder resultaat) naar het wereldexpogebouw van China. Ik weet eigenlijk echt niet welke halte dat je daarvoor moet afstappen… Daarna nog een tempel waar we een Amerikaanse toeriste al het offergeld bijeen hebben zien rapen en in haar handtas zien stoppen. Van heiligschennis gesproken! En we hebben die dag twee keer goed op Xintiandi gegeten: één keer Chinees en één keer nog eens de pizzeria van de eerste dag.

Skyline van Shanghai

Skyline van Shanghai

De dag erna kwam het trieste moment eraan. Na de prelude waarin we uitcheckten in (of eerder uit) het hotel, bevonden we ons in onze metrohalte. We namen de metro naar People’s Square waar we moesten overstappen op lijn 2, die de twee luchthavens verbindt. Twee luchthavens? Ja, want Yort en mama gingen naar Pudong en ik ging naar Hongqiao. Het was bijna zo’n moment van op tv, waarin de metro’s aan weerszijden beide juist aankomen en er nog slechts tijd is voor een dikke knuffel en een “ik ga u missen”, waarna de twee partijen zich elk begeven naar hun metro en het afscheid gedaan is. Ik had eigenlijk meer moeite met deze keer vaarwel dan in het begin – paradoxaal, want het is nog maar een half  jaar… Wellicht is dat het besef van wat er nog te wachten staat eindelijk in China aangekomen. Misschien gaat het lichaam wel met het vliegtuig en reist de ziel te paard, zoals voorgesteld in Het Stenen Bruidsbed van Harry Mulisch (lees het niet; en ook: het gefluister is groen!).

Ach ja, ik had een dik uur om te rouwen, want al gauw zou ik Joke verwelkomen in Hongqiao om samen naar Lai Man te gaan in Hong Kong! Maar meer daarover in een volgende post.

Examens en diploma’s

Het is alweer een bewogen maand geweest. Mijn vorige update eindigde met een korte uiteenzetting van hoe we hier Belgisch nieuwjaar gevierd hebben in China. En vanaf dat punt vertrekken we nu om het relaas van januari aan te vatten – wat een formele zin!

De dagen rond nieuwjaar kregen we gelukkig ook wat verlof (in tegenstelling tot de Chinezen, die vrolijk moesten blijven studeren). Een typisch Chinese compensatie voor die verlofdagen was dan wel dat we op zaterdag naar school moesten, zodat we zeker genoeg tijd hadden om de o zo moeilijke en belangrijke leerstof af te ronden. Zoals dat hoort aan de universiteit kregen Joke en ik vervolgens dan ook examens en net zoals we dat van sinologie gewoon waren in Leuven, was er voor ons ook dit keer geen blokweek, slechts een weekendje om alles te herhalen.

Nee, je moet dat niet overschatten, echt pure leerstof was er veel minder dan thuis en de examens bleken ook gemakkelijker. Het gevolg van die examenreeks was dan ook dat we nog geen week later onze uitslag al kenden en naar een heuse ‘diploma uitreiking’ mochten gaan! De puntjes bleken nogal goed mee te vallen en bevonden zich ergens in een puntenzone vanaf ongeveer 18/20. Ook hadden we een zeer goede klas – geen gebuisden! Wellicht te wijten aan de makkelijkheidsgraad van de examens.

Puntjes ^^

Puntjes ^^

Ook een typische eigenaardigheid van het Chinese onderwijssysteem bestaat erin om enkele ‘superstudenten’ aan te duiden, mensen die de leerkrachten dus zeer goede studenten vinden. Op de ceremonie vertelden ze ons dat die studenten geld kregen van faculteit zelf. We waren nogal verwonderd toen dat aangekondigd werd en ikzelf was nog meer verwonderd toen mijn naam ook op die lijst stond ik mijn 100 yuan vooraan kon gaan afhalen. Misschien kan de KU Leuven er iets uit leren om geld te geven aan studenten, al is het maar 10 euro (zowat de waarde van 100 yuan).

Ongeveer een maand ervoor had ik ook meegedaan in een opstelwedstrijd (zie onderaan deze post) in onze faculteit en had daar de tweede plaats behaald. Onze titularis, die instond voor de wedstrijd vertelde me nadien dat ze mijn opstel eigenlijk het tweede beste vond van de hoop, maar dat zij als mijn titularis er moeite mee had om mij mee een eerste plaats te geven. Bovendien vonden ze het een beter opstel dan dat van twee Poolse meisjes van een niveau hoger, maar die ze geen gezichtsverlies wilden laten lijden. Ik vond dat nogal een stomme reden, maar zelfs met een tweede plaats was ik al tevreden; te meer omdat ik een superexclusieve USB-stick van Suzhou University cadeau kreeg met een inhoud van 3,52 GB. Geen idee wie die rare hoeveelheid heeft uitgekozen, maar ik vind het alvast een mooi souvenir.

Zo, dat was het dan voor deze korte update. Hieronder kan je mijn opstel (in het Chinees) lezen. In de volgende aflevering komt mijn reis naar Hawaii Hainan aan bod! Maar eerst ga ik Chinees nieuwjaar vieren!

Opstel

Opstel

De periode van de jaarwisseling (Kerstmis! en Niewjaar!)

In de vorige post was ik zo blij dat we eindelijk kerstmis konden naderen en toen vergat ik toch wel niet over kerstmis (en al wat daarna kwam) te schrijven zeker! Daarom deze inhaalpost, een pleister op de wonde in het gat dat geschapen is in het ruimte-tijdscontinuüm van de tijdsvortex. Iemand heeft precies te veel naar Shenmi boshi 神秘博士 (Doctor Who voor iedereen thuis) gekeken…

Aldus, na ons culinair avontuur in Nanjing 南京, moet ik allereerst het kerstoptreden vermelden van onze faculteit voor buitenlandse studenten. Op 21 december moesten we de show van ons leven hier geven en we hadden al enkele weken op voorhand democratisch gestemd dat we het (door mij ingestuurde) liedje Suantian 酸甜 van Fahrenheit 飞轮海 – Taiwanese boysbandrock – en S.H.E – een soort Chinese K3 voor volwassenen (uit te spreken als ‘és eejtsj ie’, niet als het Engels voor ‘zij’) – met de hele klas gingen opvoeren. Omdat het liedje door mij was ingezonden, vond onze leerkracht Yang laoshi 杨老师 dat ik muziekleraar moest spelen voor de klas en een mooi geheel van het liedje moest maken, optredenswaardig. Dat is gelukt en het resultaat is een filmpje dat ik momenteel nog niet in bezit heb. Als compensatie is hier de clip!

Vervolgens moet ik ook even uitweiden over de voorstelling zelf. Vlak voor we naar Nanjing trokken, werd ik gevraagd om de voorstelling te presenteren en dat heb ik dus gedaan. Twee dagen op voorhand kreeg ik een tekst in mijn handen geduwd en tot een kwartier vóór de voorstelling bleven ze vanalles veranderen aan de volgorde van de artiesten, wat leidde tot heel wat frustratie bij mij en mijn collega Natalia uit Polen. Desondanks hebben we het er goed vanaf gebracht en heb ik achteraf gehoord dat we het echt heel goed hadden gedaan. Ik, die toen al blij was dat de wereld niet vergaan was omwille van de Maya’s, was toen dolblij. (Toegegeven, er was een klein momentje dat ik dacht dat het zover was – de wind blies enorm hard en ik dacht bij mezelf: “开始了。” (“Het is begonnen”); gelukkig niets van waar ;-).

Presenteren!

Presenteren!

Eindelijk kunnen we het over kerstmis hebben, voor Joke zowat het heiligste feest dat ze kent… Ons verloop van onze buitenlandse kerstervaring: eerst Chinese fondue (huoguo 火锅), vervolgens booze en food (eigenlijk was er amper alcohol bij, nu ik er zo op terugkijk) inslaan in de supermarkt, daarna naar mijn kot waar we de nacht hebben gespendeerd door een film te kijken (Brave), TAART te eten, spelletjes te spelen – je raadt nooit wat met je handen draaien om dansen uit te beelden bij ons in Japan betekent (antwoord onderaan deze blogpost) – en skypen met de familie. Voor de vrienden uit Oezbekistan, Saida en vooral Shohrux ,bleek kerstmis een feest te zijn waar je zo lang moet opblijven, liefst nachtje door (bij mijn weten is dat nieuwjaar…). Joke, Katrin, Youmi en de Cambodjaanse Sautta bleven dus maar zo lang mogelijk op, hoewel ikzelf rond twee uur wou gaan slapen omdat ik nogal verkouden geworden was. Ik herinner me nog wel dat Lord of the Rings 3 werd opgezet en toen ik wakker werd rond zes uur – omdat Joke, Sautta en Saida het niet meer uit konden houden en terug naar hun kamer wilden – was die nog steeds bezig. Ik heb kerst(voormid)dag gespendeerd met mijn kot opruimen en na het vertrek van Shohrux, samen met Katrin en een in haar schoot slapende Youmi de film opnieuw te zien. Ik heb hier een goede kerst gehad.

Kerstmis!

Kerstmis!

Zoals iedereen wel weet, was het een week later nieuwjaar. Ook daar hadden we een leuke oplossing voor: na een etentje met zowat dezelfde personen, hebben we overnacht in een hostel op een zeer feeërieke locatie, Shantangjie, een pittoresk Venentië-achtig straatje hier in Suzhou. Rond middernacht zagen we in de verte het vuurwerk knallen en dat maakte de nieuwjaarswisseling compleet. De dag erna waren we allemaal wrakken, te weinig geslapen enzo, je weet wel hoe dat gaat met feestbeesten zoals wij… ^^

Nieuwjaarsetentje

Nieuwjaarsetentje

Maar het einde van december was geen lui uitbollen naar 2013 – integendeel, er kwam veel sport aan te pas. Je vraagt je af of het om Taekwondo gaat? Wel, het had ermee te maken. Zoals iedereen die een radio/tv/internetaansluiting bezit wel weet, was hét liedje van 2012 Gangnam Style (江南style). Met de taekwondo heb ik de laatste weken van december elke week wel minstens twee keer een getaekwondoniseerde dansvoorstelling ervan moeten brengen. Filmpjes bestaan, maar op een geheime locatie hahahahaha! Op 28 december was de grote voorstelling en moest ik als blonde blauwogige buitenlander (als alliteratie en als epitheton ornans kan dat wel tellen) natuurlijk ook een speechje houden over hoe blij ik wel niet was hier in Suzhou en met Taekwondo. Propaganda volop! Daarbij aansluitend, op 23 december had ik ook nog mijn examen voor de gele gordel en ook daar ben ik voor geslaagd! Driewerf hoera! Volgend semester ga ik voor groen!

Taekwondo-examen

Taekwondo-examen

Zo, dat was de jaarwisseling in een notendop op een website. In de volgende post bespreken we het grootste deel van januari en dan ben ik tot aan dit moment gekomen!

ANTWOORD OP DE UITBEELDVRAAG: Met je handen draaien betekent niet dansen, maar wel: “De politie komt eraaan, ren weg zo snel je kan!”

Saturday night fever: de laatste zaterdagen van oktober

Er zijn alweer twee weken voorbij sinds mijn vorige blogpost, waarin ik de rest van mijn 1-oktobervakantie vertelde. Hoog tijd om ook korte metten te maken met wat ik de laatste drie zaterdagen in oktober heb gedaan.

Maar voordat we beginnen met vertellen, nog een kleine dienstmededeling: vorige week donderdag en vrijdag waren het hier plots tussentijdse examens. De resultaten zijn nu al binnen – daar kan de KU Leuven nog iets van leren, qua snelheid! Voor kijken-luisteren-spreken 视听说 (shitingshuo) – ja, dat is één vak – had ik 89%; voor Chinees 汉语 (Hanyu) had ik een niet slechte 94,5%. Om toch maar even te zeggen dat ik hier ook wel studeer. En dan nu over naar de zaterdagen!

Begrijp me niet verkeerd, de weken zijn hier ook leuk, vol met les en andere leuke bezigheden… maar de meeste uitstapjes gebeuren in het weekend. Zo kwam het dat we op 13 oktober naar Hanshan Si 寒山寺 gingen en de ernaast gelegen Fengqiao 枫桥 (“Esdoornbrug”), die blijkbaar bekend is om het jueju gedicht “Een nacht verblijven bij de Esdoornbrug” 《夜泊枫桥》 van Tang-dichter Zhang Ji 张继. We waren op aanraden van onze leraar ‘Algemeen overzicht van China’ (zhongguo gaikuang 中国概况) erheen getrokken. Die les is het leukste bijvak dat we kunnen volgen en bestond de laatste weken uit prentjes tonen van mooie plaatsen in China.

枫桥夜泊

月落乌啼霜满天,

江枫渔火对愁眠。

姑苏城外寒山寺,

夜半钟声到客船。

Oftewel:

Een nacht verblijven bij de Esdoornbrug

De nacht valt, de kraaien kraaien, mist vult de hemel;
Bij de twee bruggen kan ik in tegenstelling tot visser en vuur de slaap niet vatten.
Op dat moment ben ik buiten Suzhou, in de Hanshan tempel,
Midden in de nacht bereikt het geluid van de klok mijn passagiersschip.

De ernaast gelegen Hanshan tempel is dus een tempel, gewijd aan Hanshan thank you  captain obvious. Hanshan (‘Koude berg’ voor zijn Nederlandstalige vrienden) was een monnik en dichter uit de 9de eeuw n.C. Zijn poëzie is wel leuk, vooral op koude dagen! (Oké, dat is niet echt grappig, sorry.) Nadien kreeg hij ook nog wat volgelingen in Japan en daar waren zo vooral blij met de bel van de beltoren in de tempel. Leuk weetje over die beltoren: alle Chinese toeristen die die toren beklimmen, proberen iets te raken op de daken aan de overkant van die toren en gooien er dus allemaal munten heen. Ze gooien vooral munten van 1 yuan 元 (spreek uit: “ju-én”). Ik denk dat wanneer mijn geld op is op het einde van de maand, dat ik er nog eens heen ga en wat geld ga proberen op te vangen, want tempelgeld is sowieso vier keer zo goed als gewoon werelds geld, net zoals die redenering opgaat voor wijwater en Spa (of Chaudfontaine of Bru of kraantjeswater of…).

Nog een tof verhaaltje: vanwege mijn blonde manen, wilden alle Chinezen per sé met den dezen op de foto, terwijl mijn reisgenoten van de dag – Joke, Youmi, Katrin en Sautta – mij maar uitlachten. Daarna draaiden de Chinezen zich om en kregen zij de eer om vereeuwigd te worden in het virtueel geheugen van hun fototoestel gsm.

De week erna, 20 november, trokken we naar een pretpark hier in Suzhou: Suzhou Leyuan 苏州乐园. Wie mij kent, weet dat ik vrijwel nergens in ga, en mij dus meestal moreel verplicht voel om ‘de boekentassen bij te houden’ – ja dat is een verwijzing naar het tweede middelbaar toen ik Bobbejaanland alleen achterbleef, omringd door twintig boekentassen en met de sacoche van de lerares in mijn handen. Bedankt daarvoor! – maar ditmaal kon ook Youmi bijna nergens in en dus had ik een leuke gesprekspartner. Het pretpark is een clash van verschillende stijlen en naast attracties die we bij ons hebben, zagen we ook de lokale mascottes en Chinezen gehuld in een Romeinse outfit en een samoerai outfit, hoewel Youmi mij wist te vertellen dat samoerai er zo helemaal niet uitzien. Weet hij veel, het is niet dat hij Japans is ofzo… ^^

Hoogtepunt van de dag: op het einde toen we in een soort kraan (dat ze ook in de Efteling hebben) naar omhoog gingen en een uitzicht kregen over Suzhou Leyuan.

Griezelpunt van de dag: toen we in het spookhuis liepen en er plots een witte hand naar mij schoot. En o ja, ik had een superbange Japanner – Youmi – achter mij lopen, met zijn handen drukkend op mijn schouders en zijn gezicht verborgen achter mij, omdat hij bang is in het donker. Deze week leerden we trouwens dat hij geesten kan zien…

Alweer een weekje later zetten we ons weekend in op vrijdag met niet naar de taekwondo te gaan, maar in plaats daarvan eens goed te gaan eten, gevolgd door een spontane karaoke sessie. Ze hadden alweer geen Japanse liedjes – die zijn dus allemaal gewist door het Sekaku-eilanden conflict en de mogelijke oproer erover. Vreemd is wel dat er telkens wel een map is, waar Japanse liedjes in zouden moeten staan. De (zater)dag erna besloten we om een sleepover te doen op het grootste kot, dat van mij dus. We besloten om Red Cliff 1 & 2 te kijken, in totaal dus vijf uur kijkplezier. Na het inslaan van de nodige goederen om zo’n avond te overleven – Leffe, Kriek, Duvel (die hebben we laten staan in de winkel), een soort bacardi breezers, chips, ijsjes… – stond iedereen klaar met zijn matras in mijn kamer en begonnen we eraan. Sommige mensen konden beter tegen de drank dan anderen; ja ík kon er nog steeds tegen… De rest van de film ging voorbij, hoewel ik niet alles even aandachtig heb gezien.

Oh, nog één belangrijk ding! Ik heb mijn haar hier laten knippen. 10 punten voor wie kan raden op welke foto mijn haar geknipt erop staat! (Tip: lees de bijschriften…)

En dat was eigenlijk de rest van oktober. In de volgende aflevering krijg je een verslag van mijn vierdaagse naar…. Shaolin!

Tot de volgende!