Leven als … in Suzhou

In de vorige post kon je lezen hoe we een tweede (en eigenlijk ook derde) berg beklommen, maar vóór het zover was, deden we nog enorm spannende dingen met onze tijd in Suzhou. Een thematisch overzichtje van wat er na Huangshan gebeurde:

3 mei 2013: Bezoek aan Ouyuan 偶园 en Dongwuyuan 动物园

Op een zonnige namiddag ergens in het semester besloten Joke, Katrin en ik een bezoekje te brengen aan Ouyuan, ofte “Couple’s Garden”, één van de kleinste tuinen van Suzhou, maar daarom niet minder mooi. En blijkbaar is dit de tuin die het dichtst bij onze universiteit ligt, we moesten enkel naar de hoofdcampus wandelen, de poort uitgaan en de straat oversteken en we waren er al in de buurt. Ernaast gelegen is de Dongwuyuan, in het Nederlands zoveel als “dierentuin”, maar hier toch te begrijpen als een heuse tuin van Suzhou, want ze hebben echt hun best gedaan om de flora te verfraaien. De dieren waren niet in heel erg kleine kooien opgesloten, dus dat viel gelukkig nog mee.

De poort naar Ouyuan

De poort naar Ouyuan

Verjaardagen: Gabriel (10 mei), Shengli (13 mei), Joke (27 mei) en Daniel (18 juni)

Gabriels verjaardag vierden we door eerst goed te eten bij een soort steengrill, daarna karaoke en vervolgens nachtje door in een bar. De volgende ochtend bevonden we ons om zes uur ‘s ochtends aan Jinjihu (Meer van de gouden kip) met als doel de zonsopgang te zien. Dat mislukte, want er was veel mist. Toch een toffe ervaring, want wie overbleef, mocht zichzelf een heuse survivor noemen!

Shengli’s verjaardag brachten we door op Times’ Square, een gebied in Suzhou waarvan Joke noch ik het bestaan van afwisten, maar waarvan ik wilde dat ik het al veel langer kende. Omdat zijn verjaardag op een maandag viel (en omdat we met Gabriels verjaardag al stevig waren uitgegaan), was het een rustige, gezellige avond, die eindigde met een groepje zotten dat terug stapte naar huis. Joke en ik namen een taxi ^^.

The Survivors

The Survivors

Jokes verjaardag kenmerkte zich door een karaoke-avond en een eetavond (net zoals die van mij eigenlijk, hihi). Ik was vooral trots op mijn cadeautje. Ik had namelijk een T-shirt van Suzhou gekocht en daar allerlei mensen (klasgenoten, leerkrachten, vrienden…) van verschillende nationaliteiten ‘Gelukkige verjaardag’ op laten schrijven, met meestal wel succes. Enkele klasgenoten bleken nogal hardleers, maar dat wisten we al uit de lessen zelf. En ook had een leerkracht het bijna verklapt, net zoals toen Joke een Sinterklaascadeautje voor mij had gemaakt.

Ten slotte nog de verjaardag van Daniel (Du Xiaodong 杜晓冬), een Chinese vriend die we kennen van taekwondo en ons trakteerde op avondeten en karaoke! Er kwamen, jammer genoeg voor zijn portemonnee, meer mensen dan hij had uitgenodigd, blijkbaar een gewoonte van de Chinezen… Team buitenland had hem Belgische chocolade cadeau gedaan. Arme Joke, die had voorgeschoten, is echter enkel nog maar door mij terugbetaald. Leuk weetje, Chinezen weten helemaal niet dat een taart dient om op te eten. Integendeel, ze gebruiken het als make-up voor de jarige, die de schoonheidsbehandeling braafjes ondergaat.

Cadeautjes voor Joke

Cadeautjes voor Joke

Slagroomman

Slagroomman

Schol!

Schol!

18 juni: bezoek aan Beisita 北寺塔 en aan het zijdemuseum

Beisita, de Noordelijke tempel pagode, is naar verluidt de hoogste pagode ten zuiden van de Yangtze rivier, zo’n 73 m hoog en telt 9 verdiepen, waardoor je een enorm goed overzicht hebt over Suzhou. En dat was net wat we nodig hadden, op het einde van het jaar: een overzicht over de stad waar we bijna een jaar hadden geleefd en die ons ‘Chinese thuis’ geworden was. Joke en ik konden er naar hartelust herinneringen van het hele jaar ophalen en werden lichtjes triest over het nakende einde.

Ernaast gelegen is het zijdemuseum, dat een overzicht biedt van de zijdegeschiedenis, iets waar Suzhou erg bekend om is. We hebben levende zijderupsen gezien, en ik kan je nu vertellen dat die a) lelijk zijn en b) enorm stinken. Ook waren er lotusvoetjesschoenen. Een leuk museumpje om eens te doen.

Beisita + boeddha

Beisita + boeddha

Taekwondo

Ik heb er al lang niets meer over verteld, maar ook dit semester ben ik taekwondo blijven doen en ik kan nu met trots zeggen dat ik een GROENE GORDEL heb!! Het belangrijkste dat ik heb overgehouden aan Taekwondo zijn mijn Chinese vrienden. Als buitenlander kom je in het begin van het jaar eigenlijk automatisch terecht in de klik van buitenlanders, maar er zijn manieren – zoals lid worden van een club waar vooral Chinezen lid van zijn -, waardoor je wel Chinese vriendjes kan vinden en je Chinees dus kan verbeteren. Maar verbetering van Chinees is niet meer het hoofddoel, wel met hen praten en communiceren, omdat ze echt wel interessant zijn.

Natuurlijk krijg je als buitenlander vaak kansen die Chinezen zelf niet echt krijgen. Zo heb ik Wu Jingyu, de Olympisch kampioene taekwondo, mogen ontmoeten. Die ontmoeting verliep in het kader van een documentaire die één van mijn vrienden aan het maken was over taekwondo, en zou moeten uitkomen in augustus. Ikzelf ben ook verschillende keren geïnterviewd, dus ik ben wel benieuwd naar het resultaat.

Ook heb ik mogen meespelen in een tv-drama, de naam ontschiet me nu even, maar de groepsfoto kan ik wel laten zien:

Taekwondo

Taekwondo

Zo, dat was het voor deze keer. Dus nu vraag ik jullie, heb ik geleefd als koning in Suzhou? Of als iets anders? Hoe ik ook leefde daar, het was goed!

Advertisements

De periode van de jaarwisseling (Kerstmis! en Niewjaar!)

In de vorige post was ik zo blij dat we eindelijk kerstmis konden naderen en toen vergat ik toch wel niet over kerstmis (en al wat daarna kwam) te schrijven zeker! Daarom deze inhaalpost, een pleister op de wonde in het gat dat geschapen is in het ruimte-tijdscontinuüm van de tijdsvortex. Iemand heeft precies te veel naar Shenmi boshi 神秘博士 (Doctor Who voor iedereen thuis) gekeken…

Aldus, na ons culinair avontuur in Nanjing 南京, moet ik allereerst het kerstoptreden vermelden van onze faculteit voor buitenlandse studenten. Op 21 december moesten we de show van ons leven hier geven en we hadden al enkele weken op voorhand democratisch gestemd dat we het (door mij ingestuurde) liedje Suantian 酸甜 van Fahrenheit 飞轮海 – Taiwanese boysbandrock – en S.H.E – een soort Chinese K3 voor volwassenen (uit te spreken als ‘és eejtsj ie’, niet als het Engels voor ‘zij’) – met de hele klas gingen opvoeren. Omdat het liedje door mij was ingezonden, vond onze leerkracht Yang laoshi 杨老师 dat ik muziekleraar moest spelen voor de klas en een mooi geheel van het liedje moest maken, optredenswaardig. Dat is gelukt en het resultaat is een filmpje dat ik momenteel nog niet in bezit heb. Als compensatie is hier de clip!

Vervolgens moet ik ook even uitweiden over de voorstelling zelf. Vlak voor we naar Nanjing trokken, werd ik gevraagd om de voorstelling te presenteren en dat heb ik dus gedaan. Twee dagen op voorhand kreeg ik een tekst in mijn handen geduwd en tot een kwartier vóór de voorstelling bleven ze vanalles veranderen aan de volgorde van de artiesten, wat leidde tot heel wat frustratie bij mij en mijn collega Natalia uit Polen. Desondanks hebben we het er goed vanaf gebracht en heb ik achteraf gehoord dat we het echt heel goed hadden gedaan. Ik, die toen al blij was dat de wereld niet vergaan was omwille van de Maya’s, was toen dolblij. (Toegegeven, er was een klein momentje dat ik dacht dat het zover was – de wind blies enorm hard en ik dacht bij mezelf: “开始了。” (“Het is begonnen”); gelukkig niets van waar ;-).

Presenteren!

Presenteren!

Eindelijk kunnen we het over kerstmis hebben, voor Joke zowat het heiligste feest dat ze kent… Ons verloop van onze buitenlandse kerstervaring: eerst Chinese fondue (huoguo 火锅), vervolgens booze en food (eigenlijk was er amper alcohol bij, nu ik er zo op terugkijk) inslaan in de supermarkt, daarna naar mijn kot waar we de nacht hebben gespendeerd door een film te kijken (Brave), TAART te eten, spelletjes te spelen – je raadt nooit wat met je handen draaien om dansen uit te beelden bij ons in Japan betekent (antwoord onderaan deze blogpost) – en skypen met de familie. Voor de vrienden uit Oezbekistan, Saida en vooral Shohrux ,bleek kerstmis een feest te zijn waar je zo lang moet opblijven, liefst nachtje door (bij mijn weten is dat nieuwjaar…). Joke, Katrin, Youmi en de Cambodjaanse Sautta bleven dus maar zo lang mogelijk op, hoewel ikzelf rond twee uur wou gaan slapen omdat ik nogal verkouden geworden was. Ik herinner me nog wel dat Lord of the Rings 3 werd opgezet en toen ik wakker werd rond zes uur – omdat Joke, Sautta en Saida het niet meer uit konden houden en terug naar hun kamer wilden – was die nog steeds bezig. Ik heb kerst(voormid)dag gespendeerd met mijn kot opruimen en na het vertrek van Shohrux, samen met Katrin en een in haar schoot slapende Youmi de film opnieuw te zien. Ik heb hier een goede kerst gehad.

Kerstmis!

Kerstmis!

Zoals iedereen wel weet, was het een week later nieuwjaar. Ook daar hadden we een leuke oplossing voor: na een etentje met zowat dezelfde personen, hebben we overnacht in een hostel op een zeer feeërieke locatie, Shantangjie, een pittoresk Venentië-achtig straatje hier in Suzhou. Rond middernacht zagen we in de verte het vuurwerk knallen en dat maakte de nieuwjaarswisseling compleet. De dag erna waren we allemaal wrakken, te weinig geslapen enzo, je weet wel hoe dat gaat met feestbeesten zoals wij… ^^

Nieuwjaarsetentje

Nieuwjaarsetentje

Maar het einde van december was geen lui uitbollen naar 2013 – integendeel, er kwam veel sport aan te pas. Je vraagt je af of het om Taekwondo gaat? Wel, het had ermee te maken. Zoals iedereen die een radio/tv/internetaansluiting bezit wel weet, was hét liedje van 2012 Gangnam Style (江南style). Met de taekwondo heb ik de laatste weken van december elke week wel minstens twee keer een getaekwondoniseerde dansvoorstelling ervan moeten brengen. Filmpjes bestaan, maar op een geheime locatie hahahahaha! Op 28 december was de grote voorstelling en moest ik als blonde blauwogige buitenlander (als alliteratie en als epitheton ornans kan dat wel tellen) natuurlijk ook een speechje houden over hoe blij ik wel niet was hier in Suzhou en met Taekwondo. Propaganda volop! Daarbij aansluitend, op 23 december had ik ook nog mijn examen voor de gele gordel en ook daar ben ik voor geslaagd! Driewerf hoera! Volgend semester ga ik voor groen!

Taekwondo-examen

Taekwondo-examen

Zo, dat was de jaarwisseling in een notendop op een website. In de volgende post bespreken we het grootste deel van januari en dan ben ik tot aan dit moment gekomen!

ANTWOORD OP DE UITBEELDVRAAG: Met je handen draaien betekent niet dansen, maar wel: “De politie komt eraaan, ren weg zo snel je kan!”

Kuieren in de Talmende Tuin, Tergende Karaoke en Kung Fu of Taekwondo? (deel III)

Studeer je geschiedenis of archeologie? Of maak je graag een tijdlijn met mijn belevenissen? Check dan zeker deel I en deel II uit van deze trilogie aan updates!

Nu volgt nog de ’staart’ van deze update. Maandag 24 september stonden Joke en ik paraat in turnzaal hier op onze campus. Er was ons verteld dat we een proefles van Kung Fu konden volgen en nu we toch in China waren, was het misschien wel eens het moment om daar eens naar te gaan kijken. Toen er na een halfuur nog geen Kung Fu’ers waren opgedaagd, kon een andere buitenlandse student ons vertellen dat de lessen die maandag toevallig een uur later waren verzet, maar dat niemand dat had gezegd tegen hem. Omdat we toch niets beters te doen hadden en omdat we in de zaal ernaast naar een repetitie konden kijken van een aantal gespierde jongens die halfnaakt een choreografie vanbuiten leerden, hi-la-risch!, én ze noemden het ‘Energy Dance’, besloten we te wachten. Toen de Martial Artists, zoals ze dat in het Engels noemen, dan eindelijk arriveerden, bleek het niet om Kung Fu te gaan, maar om Taekwondo (Taiquandao 跆拳道 voor de Chinezen):  een Koreaanse gevechtssport die vooral bestaat uit trappen (tai) en slaan (quan).

We waren daar nu toch, dus besloten we ons over onze initiële teleurstelling heen te zetten en deze sport eens uit te proberen. We begonnen met ons lichaam op te warmen met variant van het ons bekende spel tikkertje. Echt waar, ik viel bijna om van het lachen, omdat echt iedereen Joke liet lopen. Ik denk dat ze ocharme één minuut in totaal heeft neergezeten. Daarnaast vind ik het jammer dat ik mijn fototoestel niet bijhad, want die kiekjes zouden later nog veel geld waard zijn op één of andere markt (de zwarte -? De jaar-? Ik moet het eens aan haar vragen op welke markt ze daar geld voor hadden gegeven :p ).

De training, die naar verluidt gemiddeld 2,5 uur tot 3 uur duurt en drie keer per week doorgaat, viel eigenlijk echt nog wel goed mee. Zo goed dat we zelfs lid zijn geworden de volgende keer, hoewel ik die les mij echt serieus hard geschaafd heb aan mijn elleboog en beide knieën. De wonden zijn nu, na zo’n twee weken bijna geheeld. Maar dat het was ook wel een beetje mijn eigen schuld, omdat ik nog geen kimono (of hoe dat kledingstuk ook heet) droeg, maar wel mijn T-shirt en short. Nog even een leuk weetje: de club is aangesloten bij de World Taekwondo Federation en de kleren, die blijkbaar de zeer prachtige naam dobok dragen, krijgen op de rug de humoristische afkorting van W.T.F. – hihi haha.

Ach ja, het belangrijkste is dat we enkele wekelijkse afspraken hebben om iets aan beweging te doen. Daarmee bedoel ik dat je mij nog niet onmiddellijk met mijn goddelijk strandlijf moet verwachten op de volgende afspraak van de Olympische Spelen; hoewel ik nog een kleine vier jaar heb om te oefenen natuurlijk. Misschien moet ik eerst maar het niveau van mijn vroegere lerares van Latijn en Grieks, die hier een prachtige website heeft (propaganda alert!). Bij het stukje ‘over mij’ kan je zien waarom wij altijd braaf waren tijdens haar lessen.

Volgende keer krijgen jullie een overzicht van de avonturen tijdens mijn week vakantie hier. Ja, inderdaad, we waren twee-drie weken bezig en we hadden al vakantie. Misschien dat België ook eens kan overwegen om zo rond de nationale feestdag en een andere feestdag een vakantie te organiseren – misschien een drie weken durende vakantie van 21 juli tot 15 augustus? Het is maar een idee hé!

Peace out! (Klopt tweemaal op de borstkas en maakt daarna een V-teken)